<< استاد بيرنگ >>
 

باعرض سلام و ادب خدمت همه دوستداران عرف و ادب وفرهنگ!

درگذشت استاد بیرنگ کوهدامنی که یکتن ازشاگردان و مرید حضرت استاد گل اغا بیرنگ بود ... به همه تبار عرف و ادب تسلیت میگویم و از خداوند ج صبر جمیل برای اعضای فامیل و نزدیکان شان خواهانم.

محترمان!

یکی از سروده های استاد گل آغابیرنگ را به شما خواننده گان صاحب دل تقدیم میکنم.

                                                باغبان

یاران بوصل دوست رسیدند بی نقـــار

من مانده ام بقید تن خویش در کنــــار

                             تاهمرهان ز دور و برم دور گشته اند

                             فریاد و ناله میکنــم از جــور روزگار

ای باغبان ز روی کــــرم التفــــات کن

بر غنچه ام ببند و رسانم به شهر یـار

                             تشبیه و استعاره  و طرح مجـاز رفت

                             اندربیان وصــــف عزیـــزان جانسپار

خاصه مبارزان ره اشک و آه و خون

کردند جان خویش به جانان خود نثار

                             تاکی کشیم طعنه ء کینه وران دهــــر

                             از دست مغرضان و شیادان نابکـــار

یارب ز لطف خویش بما کن عنـایتی

تاگم شود ز دهر خناسان روزگــــــار

                (بیرنگ)شدیم شهره ء آفاق وهم نشد

                حاصل مرام و مقصد دلهـــــای داغدار

پيام هاي ديگران ()        link        پنجشنبه ٢٢ آذر ،۱۳۸٦ - محمد ادریس بقایی

 

بسمه تعالی

روایتی است که سلطان گرمسیر ابولخیر رح با یاران همگام خویش درشهر نیشاپور سفری بود. درد بی تویی که مولانا رح بدینگونه عبارت کرده است:

این تویی ظاهـــــر که پندار تویـــــی              هست اندر تویی تو از بی تویـــــی

او تو هست اما نه این توکه تن است              آن تویی که بر تر از ما و من است

تویی تو در  دیگـــــــری آمد دفیـــــن             من غلام مـــــرد خود بینـــــی چنین

بوسعید رح رابسوی غاری  کشاند که روزی چند پور ادهم  (ابراهیم) رح در ان غارخلوت گزیده بود، وقتیکه  بوسعید رح از غار بیرون  شد با گرمی حال بیاران معنی آشنای خویش فرمود:

اگر خوشبوئیهای جهانرا جمع میکردند درین غار میریختند باین حد معطر نمیشد که از گلهای داغ سینه جوانمردی خوشبو شده است.

باین  ارتباط اشاره باید کرد که صوفی عشق و عرفان جناب عشقری رح این عطر را از وجود مبارک  بزرگ و ( بیخویش در خویش) و حضرت جناب حاجی صاحب  درویش قدس الله سره ، شمیده بود که مصداق آن این بیت صوفی صاحب رح است :

الهی آشنا گردان به من آن دردمندی را                      که از گلهای داغ سینه اش بوی میاید

این همان عطریست که در پیراهن حضرت یوسف ع صدیق پوشیده  بو د و سیب روشنایی دیده گان حضرت یعقوب ع گردید.

عطبی که بایزید بسطامی قدس الله سره  40 سال پیش از تولد  شیخ خرقان رح  در دشت ری آنرا حس کرد و در مستی ان بو بیاران  همگام خویش فرمود:

گفت  زانسو بوی یاری میرســـــد                کاندران ده شهر یاری میرســد

بعد چندین سال میاید  شهــــــــــی                میزند در آسمانها خرگهــــــی

رویش از گلزار حق گلگــــون بود                در مقام هم او زمن افزون بود

جسم او همچون چراغی بر زمیــن               جان او بالای چـــــرخ هفتمیــن

جسم او در خاک و جان در لامکان               لامکانی فوق و هــم سالکــــان

یکی از ارادتمندان که پیدا و پنها ن از گلهای باغستان دل     بسمل (رح) این عطر را حس کرده است استاد بیرنگ است که گواهی نامه  بنماهای ( نغمه ء بسمل ، و تحفه ء درویش) .

حضرت بسمل  رح یکی از ان مردانی است که از نور حضرت جناب حاجی صاحب درویش رح از همه بهتر رنگ گرفته است. به تعبیر شاعرانه  حضرت بسمل رح بمثابه  گل است دارای رنگ وبو بیرنگ بوی آن گلست . باین حساب بیرنگی بو به همه پیدا ناپیداست.

بیرنگ که عطر عشق و عرفان دارد                در سینه چراغ داغ ، پنهان دارد

از همت بسمل رح است بیت الغزلش                گر روشنی و گرمی قــــران دارد

بیرنگ که مهر مهـــــر بسمـــــل دارد              نقشی بر دل ز پیر کامــــــل دارد

عکس نور حضور حاجی درویش رح               خوشباد که در آیینـــه ء دل دارد       

شاعر مورد بحث ما حضرت استاد بیرنگ است که قره باغ کابل شرف توطن او را دارد، شخصیت ادبی و عرفانی  گل آغا ( بیرنگ ) ما نه آنقدر خورد است  که در ظرف کوچک قره باغ بگنجد اما ذکر وطن خاصش برای  رفع التباس لازم افتاد زیرا درین زمان شاعر دیگری نیز بدین تخلص وجود دارد که خود را ( عاقل) گوید و نسبت بوطن را ( کهدامنی) نویسد.

حضرت استاد بیرنگ شاعریست صاحبدل ویا سالکی است سخنور آفریده های وی غالباً چاشنی عرفانی دارد و سروده های او حلاوت  سیر و سلوک ، با وصف ادعای بیرنگی این رنگ در اشعارش پیداست چنانچه وی میگوید.

ای عاشقان ای عاشقان  من بیخود و شیداستم

هر چند عاشق نیستم، امــــا در یــــن سوداستم

                                    دردی  بدل دارم عجب، آرد مرا در تاب و تب

                                    راحت رسد برجان من تا با شمــــــا یکجاستم

تاعهد پیمان بسته ام ، با شاهد رعنـــــای خود

از لومه ء لایم دگر ، بی باک و بـــــی پرواستم

                                    شرین بود گفتار من ، از وصف آن دلدار من

                                    محبوب خوبان گشته ام چون بنده ء مولاستم

تاز خودی بیرون شدم، با عاقلان مجنون شـدم

بر درگه ء لیلا ء خود ، رسواتر از رســـواستم

                        دربیخــــودی دل باختم، اصل خودی را یافتـــــم

                        (بیرنگ) شــــدم از رنگ هااز نور او بیناستـــم

استاد بیرنگ شاعر عاطل و سالک منزوی نیست، وی خلوت را در انجمن بکار بندد و مردم را بکار و عمل فرا خواند، او راست:

شب میرسد بپایــــان فکـــــر سحــــر نمایید      ازخواب صبحگاهان باری حذر نمـــــایید

بگذشت شام هجران در درد و رنج و محنت      ای همرهان یکـــــدل،عزم سفـــــر نمایید

نام آوری و شهـــــــرت از حرص و آزخیزد     از ننگ و نام بیجـــــا  دیگـــر گذر نمایید

تبعیض با تعصب ســـــرمایـــــــه نفاق است      پرهیز و پاسداری  از این خطـــــر نمایید

ای خیل جانسپاران وقـــــت است فرصت آن     بنیاد ملحـــدان را زیـــــر و زبـــــر نماید

اعمال خویشتن  را بــــا دیــــــده ء بصیرت      آراسته به شرع خیـــــر البشــــــر نمایید

                             تعلیم و درس قران شـــــام و سحر بگیــــرید

                             از سرت محمـــد (ص) خود را خبـــــر نمایید

 

 

 

 

                                                                  (حیدری وجودی )

 

 

 

 

 

پيام هاي ديگران ()        link        چهارشنبه ٢٧ دی ،۱۳۸٥ - محمد ادریس بقایی